Φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου με Γυμνασιάρχη τον Αθανάσιο Παπασωτηρόπουλο και φιλόλογο τον Θεόδωρο  Ντετόπουλο, τον οποίο αποκαλεί  μέντορά του. Ανήσυχο και καλλιτεχνικό πνεύμα από νωρίς,  μετέχει στην μαθητική παράσταση «Παπ’ Αλέξης Δηματάς». Για ιστορικούς λόγους,  αναφέρουμε ότι  ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1947 αποφασίστηκε σε κοινή συνεδρίαση τριών Συλλόγων Διδασκόντων: Γυμνασίου Αρρένων,  Γυμνασίου Θηλέων και Μέσης Εμπορικής Σχολής, πραγματοποιήθηκε δε στο  θέατρο ΤΙΤΑΝΙΑ. Ο ίδιος γράφει, σε παλαιότερο τεύχος της  «Ρίζας Αγρινιωτών», ότι είχε την τιμή να ενσαρκώσει ως ηθοποιός τον Βραχωρίτη μάρτυρα ιερέα Αλέξη Δηματά στην απελευθέρωση του Αγρινίου. Μαζί του έπαιξε  και ο Πυθαγόρας Παπασταματίου.

 Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε στην Μέση Εκπαίδευση σε σχολεία του Μεσολογγίου και  του Αγρινίου. Στη δεκαετία του 1950, ως νεοδιόριστος καθηγητής,  έφερε νέα πνοή στο μεταπολεμικό σχολείο. Κατόρθωνε με τις διδακτικές του  προσεγγίσεις να δίνει ένα δείγμα ατόφιας πνευματικής ομορφιάς. Παράλληλα, στις εκδηλώσεις της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου, η οποία τότε ήταν βασικός φορέας Πολιτιστικών Δράσεων, κατόρθωνε με τον λόγο του, που όπως εύστοχα γράφτηκε  είχε «την αχλύ του ονείρου και την ευκρίνεια της εγρήγορσης», να εμπνέει και να οδηγεί  τους ακροατές στην άμεση βίωση του κόσμου.

 Το 1993 νυμφεύτηκε την αείμνηστη Λένα Γιαννακοπούλου, καθηγήτρια στο Πάντειο πανεπιστήμιο και συγγραφέα. Συνταξιοδοτήθηκε  με το βαθμό του Γυμνασιάρχη και από τότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Όλα τα χρόνια το ενδιαφέρον του δεν ήταν στραμμένο  μόνο στη φιλολογία, αλλά και στην μελέτη και έρευνα.  Υπήρξε - κατά γενική ομολογία- ένθερμος ελληνιστής και ερευνητής με πάθος για την ανάδειξη των αρχαίων και βυζαντινών μνημείων της Αιτωλοακαρνανίας. Πολλές ήταν οι επισκέψεις του στους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής. Έτσι έδειχνε την αγάπη αλλά και το ενδιαφέρον για την ιστορία της γενέθλιας γης. 

Λιτός και χαμηλότονος, εγκρατής και συνεσταλμένος,  αφενός, αλλά συγχρόνως φιλομαθής και  πνεύμα ανοιχτό πέρασε τη ζωή του  μελετώντας και γράφοντας. Έλαβε μέρος ως εισηγητής σε δεκάδες συνέδρια και ημερίδες που διοργάνωσαν οι φορείς της πόλης.

 Επίσης ανέπτυξε και αξιόλογη πολιτισμική δράση, μετέχοντας στο πολιτιστικό γίγνεσθαι του Αγρινίου. Το 1983 επί Δημαρχίας του αείμνηστου Στέλιου Τσιτσιμελή έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της καλλιτεχνικής  Επιτροπής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ  Αγρινίου, με μέλη τους Γεράσιμο Παπατρέχα  και Γιώργο Μικέλλη

Ακόμη συνεργάστηκε με τη Γυμναστική Εταιρεία στο Τμήμα Πολιτιστικών και Καλλιτεχνικών Δραστηριοτήτων της.

Το πέρασμά του θα μείνει ανάμνηση γνήσιας αγάπης και  διαρκούς σεβασμού από την κοινωνία του Αγρινίου. 

                                                             ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Το δημοσιευμένο και αδημοσίευτο έργο του  διακρίνεται για τον ποιητικό στοχασμό του.

Α. Στο διαδικτυακό τόπο της ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ έχουν καταγραφεί δυο αυτοτελή έργα του και πέντε συνεργασίες του σε συλλογικους τόμους:

Το 1994 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός ο τόμος δοκιμίων του με τίτλο ΑΚΡΟΒΑΣΙΑ. Στα περιεχόμενα του βιβλίου ανήκουν οι 4 ενότητες: Ακροβασία, Αναγνώσεις, Το Εύσχημο Σχήμα, Χθες και σήμερα.  

To 2004 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ευθύνη ο επόμενος τόμος δοκιμίων με τίτλο ΤΑΜΕΙΟΝ. Εδώ διακρίνουμε ξανά 4 ενότητες:  Η Ακριβή Μυχιότης, Η Αξιολογία Του Προσώπου,  Ελληνικότης, Περί Ποιήσεως Τινά.

Στο περιοδικό Ευθύνη έχουν δημοσιευθεί  τα  αξιόλογα κείμενά του: Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη, Πρόσωπο και είδωλο του Γ. Θέμελη, Καταθέσεις για τον Χρήστο Μαλεβίτση, Η πορεία της ποιήτριας Ζωής Καρέλλη, Σπουδή στον ποιητή Γ. Θ. Βαφόπουλο

Β. Εκτός από τα ανωτέρω υπάρχουν διάσπαρτα δοκίμιά του σε Πρακτικά Επιστημονικών Συνεδρίων και στα  περιοδικά Εμβόλιμον, Ευθύνη, Παρουσία, Ίβυκος, Ρίζα Αγρινιωτών, Νέα Εστία, καθώς και στις Αθηναϊκές εφημερίδες Καθημερινή και Ελευθεροτυπία.  

Στα ΠΡΑΚΤΙΚΑ του Συνεδρίου που είχαν συνδιοργανώσει το 1993 Ο Δήμος Αγρινίου, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ο Φιλολογικός Όμιλος "Κώστας Χατζόπουλος", υπάρχει δημοσιευμένη η πρωτότυπη  εισήγηση του  Κώστα Τριανταφυλλίδη «Ο Κωσταντίνος Χατζόπουλος και το πνεύμα της μουσικής»

 Στο ένθετο τεύχος «ΙΣΤΟΡΙΚΑ»,  της εφημερίδας   Ελευθεροτυπία(26.09.2002) με αφιέρωμα «Αγρίνιο, η πόλη του καπνού», δημοσιεύεται το εξαιρετικό κείμενο του Κώστα Τριανταφυλλίδη «Κοινωνική και πνευματική αφύπνιση (Βραχώρι 1880 -1940)». Στο περιοδικό Ρίζα Αγρινιωτών οι συνεργασίες του ανέρχονται σε εβδομήντα πέντε κείμενα, εκ των οποίων πολλά έχουν  ως θέμα την  τοπική ιστορία. Ορισμένα έχουν αναρτηθεί από τον Γιάννη Βλασσόπουλο  στην Ηλεκτρονική Εφημερίδα του  ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ.

Κείμενά του  έχουν δημοσιευθεί  στην «Ανθολογία Αιτωλοακαρνανικής Λογοτεχνίας»(έκδοση του περιοδικού Εμβόλιμον)  και στην «Ανθολογία Αιτωλ/νων Λογοτεχνών (1821-2002)»(έκδοση Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων  Λογοτεχνών.

Κριτικές για το έργο του έχουν γραφεί από πολλούς, με  ενδεικτικό το κείμενο του μαθητή του, ποιητή και δικηγόρου  Πάνου Καπώνη για τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, τον  «φιλοσοφούντα συγγραφέα και κατ’ εξοχήν δοκιμιογράφο», όπως τον χαρακτηρίζει στο γνωστό  βιβλίο του «Πρόσωπα στην ομίχλη».

Αναμφισβήτητα ο Κ. Τριανταφυλλίδης δεν ήταν μόνο λογοτέχνης αλλά και σπουδαίος εκπαιδευτικός. Λέγεται ότι «η διδασκαλία του μάγευε τους μαθητές του, τόσο που δεν άκουγαν  το κουδούνι και δεν ήθελαν να βγουν διάλειμμα». 

Ο Κώστας Τριανταφυλλίδης ζει σήμερα στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι σ΄ ένα ηλιόλουστο σπίτι, μέσα στην πρασινάδα, όπου βιώνει τα χρόνια της ωριμότητας, έχοντας πάντοτε την μνήμη της γενέτειρας του, του Αγρινίου, ζωντανή και σφύζουσα. Ενθυμείται και νοσταλγεί, σκέπτεται και συλλογίζεται, γιατί αλλιώς- όπως ο ίδιος λέει -   «στενεύει αφόρητα ο κόσμος».

Μέσα στους αναπόφευκτους περιορισμούς που επιβάλλουν σε όλους ο χρόνος και οι δυσκολίες ζωής, ο Κώστας Τριανταφυλλίδης εξακολουθεί να είναι δέκτης υψηλών ποιοτήτων, ακόμα κι όταν η ψυχή του βυθίζεται  μέσα στις πιο  μυστικές και ευγενικές θλίψεις. Κι όλα αυτά γιατί έζησε πάντοτε με την βούληση του «αυθεντικώς υπάρχειν» χωρίς κραυγαλέα παρουσία, χωρίς πλαστούς εντυπωσιασμούς. Με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο επηρέασε την κοινωνία του Αγρινίου, ταράζοντας την επιφάνεια των πραγμάτων  και φέρνοντας στο φως νέες δυνάμεις της κοινωνίας.

Τα τελευταία χρόνια ο φιλολογικός όμιλος της πόλεως μας που φέρει επαξίως την επωνυμία "Κωσταντίνος Χατζόπουλος", του γνωστότερου Αγρινιώτη  και από τους σημαντικούς Έλληνες ποιητές, μας έχει συνηθίσει με ευχάριστες εκπλήξεις:  Έχει προβάλλει, όπως από καιρό όφειλε, το Αγρίνιο με την τιμητική προβολή και αξιολόγηση  πολλών Αγρινιωτών στοχαστών και δημιουργών του λόγου. Παλιότερα άλλων (λ.χ. Π. Δήμα). Πρόσφατα τον Αλέκο Μαγκλάρα και τελαυταία τον Κώστα Τριανταφυλλίδη. Δεν ακολούθησε δηλαδή την πεπατημένη των εύκολων λύσεων με την προβολή ευρύτερα γνωστών (από αξία ή από εκμετάλλευση των μέσων μαζικής επικοινωνίας) δημιουργών του πνεύματος και της τέχνης. Τα ως άνω δύο πρόσωπα όμως, είτε γιατί έφυγαν νωρίς από τη ζωή, είτε γιατί απέφυγαν από ιδιοσυγκρασία τα φώτα της προβολής, θα έμεναν άγνωστα στο πλατύ κοινό εάν το ενδιαφέρον του ομίλου "Κ. Χατζόπουλος" δεν αναλάμβανε τις επαινετές πρωτοβουλίες του, έστω και αργά. Ο έπαινος συνεπώς ανήκει εξ ολοκλήρου στον ιστορικό αυτόν όμιλο της πόλης μας. Και λέγομε "εξ ολοκλήρου" γιατί, αλλοίμονο, το πλατύ κοινό της πόλης αυτής, δεν έχει το δικαίωμα να επαίρεται για τα πολιτιστικά του επιτεύγματα, όταν λ.χ. είναι γνωστές οι κλοπές προτομών άξιων τέκνων του Αγρινίου (αφών Παπαστράτου), όταν επίσης είναι γνωστή η τοποθέτηση της πρώτης προτομής του Κωσταντίνου Χατζόπουλου στην είσοδο των βεσπασιανών της πλατείας Χατζοπούλου και η εν συνεχεία καταστροφή και εξαφάνισή της (βλέπετε εδώ), και όταν, εντελώς πρόσφατα, είναι γνωστή η επανειλημμένη και  ατιμώρητη ρύπανση του μνημείου του αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Δημάδη κ.α. Η εκδήλωση συνεπώς που οργανώθηκε με επιτυχία την 19-11-2015 στο Μέγαρο Παπαστράτου, είναι εξαιρετικό (με τη διπλή σημασία της λέξης) γεγονός και εγγράφεται στο ενεργητικό του Δ.Σ. και της πρόεδρου του ομίλου Βασιλικής Μαραγιάννη και σε κανέναν άλλο.