Βαρβαρότητες
Τα συνθήματα και οι αφίσες σε τοίχους οικοδομών και μνημείων που δεν μας ανήκουν ή ανήκουν σε όλους είναι πολιτιστικοί αλλά και πολιτικοί δείκτες της κοινωνίας μας. Δεν ρυπαίνουν, δεν καταστρέφουν απλώς το περιβάλλον ούτε προσβάλλουν μόνο την κοινή αισθητική αντίληψη. Ούτε βέβαια είναι ή θεωρούνται ανεκτές ως πράξεις γενναιότητας και υψηλού ρίσκου.
Γιατί τα συνθήματα, οι καταγγελίες και οι ιδέες που εκφράζονται με αυτά μπορούν να διαδοθούν εύκολα και αδάπανα με όλα τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα, ευρύτερης μάλιστα εμβέλειας. Κάποτε ασφαλώς η αναγραφή των συνθημάτων αυτών σε τοίχους στοίχιζε ακριβά. Πληρώνονταν με τη ζωή και την ελευθερία εκείνων που την αποτολμούσαν. Εννοούμε στις δύσκολες μέρες της ξενικής κατοχής. Σήμερα όμως δεν είναι ικανά τα συνθηματα αυτά ή οι σχετικές αφίσες να εισπράξουν εύσημα γενναιότητας. Ιδίως μάλιστα όταν οι πηγές τους είναι, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές, ανώνυμες, ενώ οι στόχοι τους εύκολοι. Λέμε εύκολοι στόχοι, γιατί οι καταγγελίες είναι συνήθως αόριστες, ασαφείς και χαρακτηρίζονται από ένα άκρατο μαξιμαλισμό.
Το περίεργο πάντως είναι ότι η κοινωνία μας, οι αρχές του τόπου και τα μέσα ενημέρωσης αντιπαρέρχονται την κατάσταση με σιωπή, με αδράνεια και με μεγαλόκαρδη ανοχή. Υποθέτουμε ότι η στάση τους αυτή απέναντι στην παραπάνω βαρβαρότητα οφείλεται στην εκτίμηση ότι τίποτε δεν βλάπτεται, τίποτε δεν κινδυνεύει. Γιατί εάν η στάση τους αυτή δεν οφείλεται στην παραπάνω σφαλερή εκτίμηση, αλλά οφείλεται στο φόβο των βαρβάρων αυτών που διαπράττουν αυτά, μπορούμε ίσως να προβλέψουμε ότι ακριβώς ο φόβος αυτός θα μας κάνει όλους βαρβάρους.
Η Παιδεία
Του Δήμου
Της Δικαιοσύνης