Των Ευαγγέλου Τζούκα (δρ. Κοινωνιολογίας. Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Λάμπρου Φλιτούρη, (λέκτορα Ευρωπαϊκής ιστορίας. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων)*. 

Τη νύχτα της 12^ης προς την 13^η Ιουλίου 1944 τα συντάγματα 2/39 και 24^ο της VII ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, με την συνεργασία τμημάτων του εφεδρικού ΕΛΑΣ, μιας έφιππης ομάδας, των διμοιριών καταστροφών και διαβιβάσεων και με τη συμμετοχή εθελοντικών ομάδων, επιτέθηκαν στην πόλη της Αμφιλοχίας. Η μάχη που ακολούθησε ως το απόγευμα της 13^ης Ιουλίου, μπορεί ανεπιφύλακτα να χαρακτηριστεί ως μια από τις σημαντικότερες ένοπλες συγκρούσεις, ολόκληρης της περιόδου της Αντίστασης. Η «μάχη της Αμφιλοχίας» υπήρξε γεγονός, στο οποίο ενεπλάκησαν όλοι οι παράγοντες που συνέθεταν το εκρηκτικό σκηνικό της εποχής. Από τη μια πλευρά υπήρχαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, ενώ από την άλλη, δίπλα στο δίπολο της επίσημης εξουσίας δηλαδή στους Γερμανούς και τη Χωροφυλακή, συναντούμε στελέχη του ΕΔΕΣ με σημαντική τοπική επιρροή.

Ο στόχος του παρόντος κεφαλαίου δεν είναι η λεπτομερής ανασύνθεση των γεγονότων της μάχης, πολύ δε περισσότερο η αναζήτηση των αιτιών που οδήγησαν την ηγεσία του ΕΛΑΣ στην οργάνωση και εκτέλεση της συγκεκριμένης επιχείρησης. Δεν θα αναζητηθούν ούτε τα αποτελέσματα που είχε η μάχη στο στρατιωτικό ή στο πολιτικό επίπεδο, ούτε οι άμεσες η έμμεσες συνέπειές της για τους κατοίκους της περιοχής, ούτε θα γίνει προσπάθεια να διερευνηθεί ο αντίκτυπος της σύγκρουσης, στην Ψυχολογία της μιας ή της άλλης αντιμαχόμενης πλευράς. Το κεφάλαιο αυτό επικεντρώνεται στην ανάδειξη του λόγου που αναπτύσσει για τα γεγονότα, ένας από τους πόλους εξουσίας της εποχής, η Χωροφυλακή. Μέσω της ανάλυσης της «Εκθέσεως περί των αποτελεσμάτων της εισβολής των ανταρτών του ΕΛΑΣ εις την Κωμόπολην της Αμφιλοχίας», η οποία συντάχθηκε τον Αύγουστο του 1944 από τον Ταγματάρχη Γεώργιο Τζωρτζάκη, διοικητή της Χωροφυλακής Αγρινίου, και αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στο Αρχείο Αλ. Παπαδόπουλου, θα επιχειρηθεί ο ορισμός και η ερμηνεία της ενιαίας εμφάνισης του «εθνικόφρονος χώρου», λίγους μήνες πριν την αποχώρηση των Γερμανών. Στο πλαίσιο, αυτό θα επιχειρηθεί αρχικά να περιγραφούν, εντελώς συνοπτικά, οι τοπικές εξελίξεις που οδήγησαν στη μάχη της Αμφιλοχίας, και στη συνέχεια θα αναλυθεί ο λόγος που αρθρώνει για την περίσταση η Χωροφυλακή.

Το καλοκαίρι του 1944, η κατάσταση στην Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία είχε μεταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά, σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Από τον Οκτώβριο του 1943 ξεκίνησαν έντονες συγκρούσεις μεταξύ ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ, με σκοπό τη διεύρυνση του ελέγχου τους σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές. Οι εμφύλιες συγκρούσεις κράτησαν για τέσσερις περίπου μήνες και οδήγησαν, μετά από συμμαχική διαμεσολάβηση, στην ανακωχή της 4ης Φεβρουαρίου 1944 και στη συμφωνία της Πλάκας (29 Φεβρουαρίου 1944). Οι αντικρουόμενες δυνάμεις, συμφώνησαν να διατηρήσουν τον έλεγχο των περιοχών που κατείχαν ως την ημερομηνία εκείνη και να αποφύγουν τις μεταξύ τους εχθροπραξίες. Ολόκληρη η περιοχή ανατολικά του Αράχθου, τα Τζουμέρκα και ολόκληρη η νότια περιοχή της Πίνδου είχε περιέλθει στον έλεγχο του ΕΛΑΣ, ενώ o ΕΔΕΣ είχε περιοριστεί στη δυτική ηπειρωτική περιοχή. Ως το καλοκαίρι του 1944 οι δύο οργανώσεις προσπαθούσαν να σταθεροποιήσουν τις θέσεις τους και να εκκαθαρίσουν τις περιοχές ελέγχου τους από την ύπαρξη αντίπαλων ένοπλων ομάδων. 

Όσον αφορά την περιοχή της Αμφιλοχίας, αυτή κατά το πρώτο εξάμηνο του 1943 βρισκόταν στα όρια της περιοχής που ήλεγχε ο ΕΔΕΣ, ενώ νοτιότερα είχαν έντονη παρουσία μονάδες του ΕΛΑΣ. Στην περιοχή του Βάλτου είχαν αναπτυχθεί ένοπλες δυνάμεις υπό τον γιατρό Στυλιανό Χούτα, με καταγωγή από την Αμφιλοχία. Οι δυνάμεις των ΕΟΕΑ στην περιοχή του Βάλτου συμμετείχαν σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την μάχη στο Μακρυνόρος εναντίον της Μεραρχίας Brennero (Ιούλιος 1943).  Ο ισχυρός και συγκροτημένος σχηματισμός του Χούτα κλήθηκε όμως να αντιμετωπίσει μεγάλη πίεση από τις δυνάμεις του ΕΛ ΑΣ, οι οποίες επιτέθηκαν στην περιοχή τον Οκτώβριο του 1943. Ο ίδιος ο Χούτας κατέφυγε στις περιοχές ελέγχου του Ζέρβα και έτσι ολόκληρη η περιοχή της Ακαρνανίας πέρασε στην ουσία υπό τον έλεγχο του ΕΛ ΑΣ, με την εξαίρεση των πόλεων και των μεγάλων χωριών της περιοχής, όπου υπήρχαν γερμανικές φρουρές, σταθμοί της Χωροφυλακής αλλά και ένοπλες αντικομμουνιστικές ομάδες.

Στις 25-30 Ιουνίου 1944 οι δυνάμεις του Ζέρβα υποχρέωσαν το 240 Σύνταγμα Σουλίου-Ζαλόγγου του ΕΛΑΣ να διαφύγει προς την Αιτωλοακαρνανία, και έτσι ο ΕΛΑΣ απώλεσε το τελευταίο έρεισμά του στη Δυτική Ήπειρο. Το 240 Σύνταγμα ενώθηκε με το 2/39 Σύνταγμα του Ξηρόμερου. Η ενίσχυση των ΕΛΑΣίτικων δυνάμεων της περιοχής υπήρξε σημαντική, και σύμφωνα με τις ΕΑΜικές αρχές, εξαιρετικά χρήσιμη για την αντιμετώπιση των ένοπλων ομάδων που έδρευαν σε πόλεις και χωριά της περιοχής υπό την ανοχή της Χωροφυλακής και σε συνεργασία με τους Γερμανούς. 

Στις 9-10 Ιουλίου 1944 η VII Ταξιαρχία του ΕΛΑΣ ανέθεσε στα δύο Συντάγματα (2/39 και 24) την οργάνωση και εκτέλεση επιχείρησης με στόχο την κατάληψη της πόλης της Αμφιλοχίας. Την οργάνωση της επίθεσης ανέλαβαν μονάδες της VII Ταξιαρχίας (κατά βάση το 2/39 Σύνταγμα) και μέρος του 24ου Συντάγματος. Ο κύριος όγκος της επίθεσης ανατέθηκε στο 30 Τάγμα με επικεφαλής τον επίλαρχο «Επαμεινώνδα» ή «Νώντα» (Ψευδώνυμο), και με ενίσχυση από έναν λόχο του Ιου Τάγματος υπό τον Γεροπόρο (Στάικο Στάικο). Τα Τάγματα Ιο και 20 ανέλαβαν επιχειρήσεις διασφάλισης σε καίρια σημεία γύρω από την Αμφιλοχία. Ο Ιος λόχος ανέλαβε να επιτεθεί στο γερμανικό φυλάκιο στο Μοναστηράκι, ο 2ος λόχος (υπό τον Γιάννη Ζιώγα) και ο 3ος λόχος (υπό τον Αριστείδη Τσούτση) ανέλαβαν την επιτήρηση και τη ναρκοθέτηση (στη γέφυρα στο Λουτράκι) του δρόμου Βόνιτσας-Αμφιλοχίας, και ο 4ος λόχος, υπό τον Κόκκορη, κατέλαβε υψώματα μεταξύ των χωριών Μαχαλά και Παπαδάτου. Δύο λόχοι του Ιου Τάγματος, με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Κώστα Παπαγεωργίου και καπετάνιο τον Κλεομένη Σταυρόπουλο από το Αγρίνιο, παγίδευσαν τον δρόμο Αγρινίου-Αμφιλοχίας κοντά στη λίμνη Αμβρακία και το χωριό Ρίβιο. Το 20 Τάγμα, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Μιαούλη και καπετάνιο τον Μήτσο Παπαγιαννόπουλο, κατέλαβε τη θέση Κρίκελλο και όλο τον δρόμο Αμφιλοχίας-Άρτας για να εμποδίσουν την ενίσχυση των Γερμανών με μονάδες από την Ήπειρο.   Παρόμοια δράση είχε διαταχθεί να αναπτύξει και το 3/40 Σύνταγμα Άρτας της VIII Μεραρχίας, που είχε ανασυγκροτηθεί μετά τη διάλυσή του από δυνάμεις του ΕΔΕΣ το φθινόπωρο του 1943, το οποίο και κατέλαβε θέσεις κοντά στο Μακρυνόρος.

Η επίθεση στην Αμφιλοχία συνοδεύτηκε από την ταυτόχρονη εξουδετέρωση της γερμανικής φρουράς στο Μοναστηράκι και την εξολόθρευση γερμανικής αυτοκινητοπομπής στη γέφυρα στο Λουτράκι. Η μάχη που ξεκίνησε τα μεσάνυχτα της 12ης Ιουλίου 1944, κράτησε ως το απόγευμα της 13ης Ιουλίου. Κατά την επιχείρηση οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ - λίγοι περισσότεροι από 300, σύμφωνα με τις ΕΑΜικές πηγές ή 600 κατά την έκθεση της Χωροφυλακής - εξολόθρευσαν τη γερμανική δύναμη, τους λίγους άνδρες της Χωροφυλακής, καθώς και μέλη του ΕΔΕΣ από την πόλη της Αμφιλοχίας. Είναι δύσκολο να υπολογιστεί με ακρίβεια ο αριθμός των νεκρών Γερμανών και των ανταρτών, καθώς οι διαθέσιμες πηγές δίνουν στοιχεία που απέχουν πολύ μεταξύ τους. ΕΑΜικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών Γερμανών σε 180 και των χωροφυλάκων και «συνεργατών» σε 60. Αντίθετα, η έκθεση του Τζωρτζάκη κάνει λόγο για 80 νεκρούς και τραυματίες Γερμανούς και «εθνικιστές». Αναφορικά με τις απώλειες των ΕΛΑΣιτών, ο Μ. Ντούσιας τους υπολογίζει σε 32 νεκρούς και 70 τραυματίες, ενώ ο Τζωρτζάκης σε 200 νεκρούς και 230 τραυματίες. Το βέβαιο είναι ότι από τους επτά χωροφύλακες σκοτώθηκαν οι πέντε, καθώς και η σύζυγος του ενός από αυτούς. Κατά τη διάρκεια της μάχης είναι βέβαιο επίσης ότι σκοτώθηκαν τοπικά στελέχη του ΕΔΕΣ, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της τοπικής επιτροπής Σπυρίδων Τσιρογιάννης, μέλη των οικογενειών τους, και κάηκαν αρκετές οικίες ΕΔΕΣιτών. 

Μετά τη λήξη των επιχειρήσεων οι ομάδες του ΕΛΑΣ αποχώρησαν από όλα τα μέρη που είχαν καταλάβει και συμπτύχθηκαν προς το όρος Μπούμιστο στο Ξηρόμερο. Στις 14 Ιουλίου οι γερμανικές δυνάμεις που ήρθαν από το Αγρίνιο, συνοδεία ανδρών της Χωροφυλακής και ένοπλων συνεργατών, εισήλθαν στην Αμφιλοχία και άμεσα, άρχισαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των φίλα προσκείμενων στο ΕΑΜ κατοίκων που είχαν παραμείνει στην πόλη. Συλλήψεις υπόπτων έγιναν και στα γειτονικά παραθαλάσσια χωριά Λουτράκι, Σπάρτο και Μπούκα. Από τις 15 Ιουλίου οι γερμανικές δυνάμεις διεύρυναν τις εκκαθαριστικές τους επιχειρήσεις σε ολόκληρο το Ξηρόμερο και προκάλεσαν πολλές καταστροφές, μεταξύ των οποίων και το κάψιμο του χωριού Κομποτή στους πρόποδες των Ακαρνανικών.

Τα ερωτήματα για τους λόγους που οδήγησαν τον ΕΛΑΣ να αναλάβει τη συγκεκριμένη επιχείρηση, για τον ακριβή απολογισμό της μάχης αλλά και για τις συνέπειες της σύγκρουσης είναι εύλογα, αλλά όπως αναφέρθηκε ήδη από την αρχή, δεν αποτελούν αντικείμενο του παρόντος κεφαλαίου. Στη συνέχεια θα γίνει προσπάθεια σκιαγράφησης της λογικής και της οπτικής της Χωροφυλακής για τα τεκταινόμενα στη μάχη της Αμφιλοχίας, αλλά κυρίως θα επιχειρηθεί η ανάλυση του λόγου που χρησιμοποιούν τα στελέχη της. Η λογική της Χωροφυλακής, όπως αυτή αναδύεται από μια ανάγνωση του συγκεκριμένου  εγγράφου, εδράζεται στην αντιμετώπιση της βίας του ΕΛΑΣ ως «παράλογης», «ακραίας» και «αδιανόητης». Οι βιαιότητες των ανταρτών, οι δολοφονίες των στελεχών της Χωροφυλακής, η άσκηση βίας εναντίον του άμαχου πληθυσμού, οι πυρπολήσεις, οι δηώσεις και οι καταστροφές από την πλευρά του ΕΛΑΣ, εξιστορούνται με αρκούντως παραστατικό τρόπο, αποτελώντας ήδη από τότε βασικές συνιστώσες της «εθνικόφρονος» εκδοχής γύρω από τη μάχη.

Η μάχη της Αμφιλοχίας, στην αντίληψη αυτή, είχε σαφέστατα αποκλειστικώς εμφυλιακό χαρακτήρα, και η αποτύπωση των βιαιοτήτων των «αναρχικών», προοριζόταν να αντιπαρατεθεί στη «γενναιότητα», με την οποία τους αντιμετώπισαν οι επίσημα εντεταλμένοι αντιπρόσωποι της κρατικής εξουσίας της Ελληνικής Πολιτείας της Αθήνας, της κυβέρνησης δηλαδή του Ιωάννη Ράλλη. Βεβαίως αυτό που προξενεί εντύπωση είναι  η αντιμετώπιση των Γερμανών. οι τελευταίοι είναι αρχικά «ωσεί παρόντες», σχεδόν δεν υπάρχουν στο προσκήνιο. Καθώς όμως η μάχη εξελίσσεται, οι Γερμανοί εμφανίζονται να διεκδικούν μερίδιο στην απόκρουση της επίθεσης των «αναρχικών». ‘Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση:

Απολύτως εξηκριβώθη ότι η σθεναρά και άνευ προηγουμένου αντίστασις των ολιγαρίθμων Γερμανών και των ανδρών Χωροφυλακής, έσωσε την Κωμόπολιν από ομαδικής σφαγής και καταστροφής. Τούτο ανεγνωρίσθη παρά των κατοίκων, οίτινες δι' Επιτροπής μοί εξέφρασαν την ευγνωμοσύνην της Κωμοπόλεως προς τους σωτήρας των Γερμανούς στρατιώτας και το Σώμα της Χωροφυλακής, όπερ σώμα ανακηρύσσει ως Σωτήρα της πόλεως και ευθύς ως συντελεστεί η αποκατάστασις της τάξεως εν Ελλάδι και εις θέσιν τιμής και ευγνωμοσύνης, θα ονομασθή μία εκ των Κεντρικοτέρων οδών της Κωμοπόλεως εις οδόν «ΗΡΩΩΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ».

Στο σημείο αυτό του εγγράφου, αλλά και στη συνέχεια, οι Γερμανοί αξιολογούνται θετικά από τον συντάκτη της έκθεσης ως «συμπολεμιστές» εναντίον των «αναρχικών» και ως «ελευθερωτές» της ατυχούς κωμοπόλεως:

Τα πέριξ της Πόλεως Γερμανικά Φυλάκια ηγωνίσθησαν μετά παραδειγματικού ηρωισμού και αυτοθυσίας, ουδείς δε Γερμανός εγκατέλειψε την θέσιν του, αλλά πάντες έπεσαν προ του βωμού του καθήκοντος.

Η αξιολόγηση της αντίστασης που προέταξε η Χωροφυλακή στον ΕΛΑΣ από τον συντάκτη του εγγράφου είναι ασφαλώς θετική, γεγονός που δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην απολογητική διάθεση που θα ανέμενε κανείς από ένα γραφειοκρατικού τύπου σημείωμα που απευθύνει ένας υφιστάμενος στους ανωτέρους του. Είναι προφανές ότι ο λόγος αυτός εντάσσεται στη συγκρότηση μιας ιδιαίτερης ταυτότητας, δομικής θα έλεγε κανείς στον συγκεκριμένο χώρο, που αναπαράγει και επιτείνει μια αίσθηση υπεράσπισης του Νόμου και της Τάξης, ανεξαρτήτως του κατά πόσον αυτά τα στοιχεία μπορούν να  έχουν το ίδιο περιεχόμενο σε καιρό στρατιωτικής κατοχής του εθνικού εδάφους από ξένες δυνάμεις, στρατιωτικής δικτατορίας, κλπ. Εξέχον στοιχείο της κοσμοθεωρίας που διαμορφώνουν οι χωροφύλακες είναι η δαιμονολογική ταύτιση του αντιπάλου με τον «ληστοσυμμορίτη», τον «εκτός νόμου», το «αγρίμι των βουνών». Κυρίως όμως οι αντίπαλοι είναι οι «αναρχικοί», οι αιώνιοι αρνητές της εξουσίας, η οποία στο φαντασιακό των υποκειμένων είναι νομιμοποιημένη, διαχρονική και υπεριστορική.

Αξίζει εδώ να αντιπαραβάλλει κανείς τις εκτιμήσεις του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, του ίδιου του Άρη Βελουχιώτη, σε ένα απόσπασμα από τον περίφημο λόγο της Λαμίας τον Νοέμβριο του 1944:

όταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. 

Βεβαίως η παραπάνω φράση εκφέρεται σε μια διαφορετική  συγκυρία, όταν ήδη έχει ολοκληρωθεί η αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων και o ΕΛΑ Σ, που θεωρείται εδώ ως φορέας της  Τάξης, ελέγχει σχεδόν το σύνολο της χώρας. Πιθανόν όμως ο λόγος αυτός να αποκαλύπτει πτυχές ενός γενικότερου διακυβεύματος που έχει αναλογίες με τον λόγο που εκφέρει ο αντιπρόσωπος της Χωροφυλακής για τη μάχη της Αμφιλοχίας.

 Ένα από τα βασικά ζητήματα που ανακύπτουν στη διάρκεια της Κατοχής, και εντείνονται με την πάροδο του χρόνου και τη γενικότερη στροφή του πολέμου εναντίον του Άξονα, έχει να κάνει με το ποιος δικαιούται να είναι φορέας της Τάξης, αλλά και με το συγκεκριμένο και ειδικό περιεχόμενο που λαμβάνει ο όρος ανάλογα με τα διαφορετικά κοινωνικά - και κυρίως πολιτικά - περιβάλλοντα που αναλαμβάνουν να εμφανισθούν ως αποκλειστικοί φορείς της Τάξης αυτής. Στη συγκυρία του καλοκαιριού του 1944, η κατάσταση δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει. Στο πλαίσιο αυτό, η ενατένιση της μάχης ως μιας ακόμη ένδειξης της «κομμουνιστικής ανταρσίας» εναντίον του Κράτους και των θεσμών του είναι απολύτως αναμενόμενο ότι περιέχει και μια πρόβλεψη για το μέλλον, για το τι μέλλει γενέσθαι στο βραχυπρόθεσμο διάστημα, κατά το οποίο όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά.

Από την άποψη αυτή, είναι δεδομένο ότι βρισκόμαστε ήδη στις απαρχές της ενοποίησης όλων των αντιλήψεων της μη ΕΑΜΙκής πλευράς, για το τι συνιστά την ύστατη απειλή εναντίον του κοινωνικού status quo. οι εκτιμήσεις του ΕΔΕΣ, και προσωπικά του Ναπολέοντα Ζέρβα, για τη μάχη κινούνται σε παράλληλα μονοπάτια:

Ανήκουστον και φρικιαστικόν έγκλημα συνετελέσθη εις Αμφιλοχίαν. Η σφαγή Καλαβρύτων, η σφαγή Κομμένου, η σφαγή Διστόμου ωχριούν προ της σφαγής της Αμφιλοχίας. 

Οι ευδιάκριτες διαφορές μεταξύ ΕΔΕΣιτών και χωροφυλάκων, δεν κρίνονται επαρκείς προκειμένου να παραχθεί μια άλλου τύπου ρητορική, η οποία θα απομονώνει ρητά τους κατεξοχήν εκφραστές της Τάξης από αυτούς που, έστω και από συντηρητική σκοπιά, δείχνουν να την αρνούνται (τους ΕΔΕΣίτες αντάρτες).   Βρισκόμαστε εξάλλου πολύ μακριά από το 1942  όταν επιτροπή «προκρίτων» από την Αμφιλοχία προειδοποιούσε τον Ζέρβα, να αποχωρήσει από τα ορεινά του Βάλτου προκειμένου να αποφευχθούν τα αντίποινα εκ μέρους των Ιταλών. 

Στο σημείο αυτό, βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι και η άλλη πλευρά δεν κάνει σαφείς διακρίσεις στη συγκυρία, ανάμεσα στους «ταγματαλήτες», τους «ραλλικούς», τους χωροφύλακες και τους ΕΔΕΣίτες. Η διαιρετική τομή αρχίζει να παγιώνεται, όχι πάντα με ευθύγραμμο τρόπο, ούτε χωρίς διαφοροποιήσεις και στα δύο αντιτιθέμενα στρατόπεδα, είναι όμως πλέον παραπάνω από εμφανής. Ο λόγος της εθνικοφροσύνης θα εδράζεται στο εξής στην αντιμετώπιση του ΕΑΜ ως του απόλυτου εχθρού, νοούμενου σχεδόν με τους όρους του Carl Schmitt, μιας πολιτικής αντιμετώπισης που θέτει στο επίκεντρο της προβληματικής της τον πραγματικό και ισχύοντα καταμερισμό της πολιτικής ισχύος των δύο αντιτιθέμενων μερών.

*Το παραπάνω κείμενο περιέχεται στο βιβλίο «ΚΑΤΟΧΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΕΜΦΥΛΙΟΣ»  των Κωνσταντίνας Μπάδα και Θανάση Σφήκα (εκδόσεις Παρασκήνιο).  

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα...