Η επαναλειτουργία των σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος (ΣΒΔΕ) τουλάχιστον  αυτοτελώς  και όχι  στο πλαίσιο μιας μεγαλύτερης σιδηροδρομικής γραμμής («δυτικός άξονας»), φοβούμαστε ότι συνδέεται με ρομαντισμούς και αναπολήσεις μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής κατά την οποία το αυτοκίνητο ήταν σπάνιο και οι αυτοκινητόδρομοι  είχαν την δομή ενός σημερινού κακοσυντηρημένου επαρχιακού δικτύου. Φαντασθείτε μόνο ότι η εθνική οδός Αγρινίου – Ιωαννίνων περνούσε μέσα από το Αγρίνιο και ότι η οδός Παπαστράτου ήταν τμήμα της.  

    Συνεπώς η διεκδίκηση της επαναλειτουργίας του σιδηροδρόμου βορειοδυτικής Ελλάδος σήμερα αποτελεί επικίνδυνη ματαιοπονία. Και λέμε επικίνδυνη γιατί θα ήταν ασφαλώς δυσάρεστο ενδεχόμενο η επαναλειτουργία του σήμερα. Δυσάρεστο βέβαια για την τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου. Όταν η λειτουργία του Ο.Σ.Ε., που αποτελεί διαχρονικό βραχνά για τις Ελληνικές Κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, οδηγεί σε σκέψεις είτε για την κατάργησή του είτε για την αναζήτηση ιδιωτών επενδυτών, που δύσκολα θα εξευρεθούν, διερωτήθηκε άραγε κανείς ποιος ιδιώτης επενδυτής θα ήθελε να αναλάβει την ανασύσταση και την επαναλειτουργία μιας τέτοιας γραμμής, όπως η γραμμή των προ πολλών ετών καταργημένων, ως άχρηστων ή ως παρωχημένων σιδηροδρόμων δυτικής Ελλάδος (Αγρινίου – Κρυονερίου);  

    Αν η απάντηση στο υποθετικό αυτό ερώτημα είναι αρνητική, γιατί άραγε θα πρέπει το Ελληνικό Δημόσιο να αναλάβει ένα τέτοιο ζημιογόνο εγχείρημα?